The more I look at text typeset with Caslon the more I like the round, elegant shapes of the characters (despite the “serif” style of the font); the beautiful ligatures of “ff”, “fi”, and “fl”; the clear-cut serifs of the upper part of high glyphs; the punctuation marks that stand out out with their brightly distinct shapes (note the full stop characters, the commas, and the quotation marks near “chewing-gum”).

Πάω εκεί, λοιπόν, κι ο υπάλληλος μου λέει ότι συνήθως έχει το adapter που θέλω, αλλά όχι σήμερα. Σήμερα του ‘χουν τελειώσει. Μετά όμως κάνει και κάτι που με αφήνει σύξυλο. Μου προτείνει μαγαζί που δεν είναι μέρος της ίδιας αλυσίδας, ένα απλό μαγαζί με ηλεκτρικά είδη 1-2 τετράγωνα παρακάτω. Ξαφνιάζομαι που ο υπάλληλος του Fust δε σκέφτεται εντελώς συντεχνιακά, κάτι σαν “σιγά μη σε στείλω στον ανταγωνιστή”, αλλά δεν του πολυ-δίνω σημασία εκείνη τη στιγμή.

Όπως κατεβαίνω για το μαγαζί με τα ηλεκτρικά, μου θυμίζει ο άνθρωπός μου ότι έχει κι άλλο Fust, κάτω από το Jelmoli, πολύ κοντά στο μέρος που είμαι. Πάω εκεί λοιπόν. Ρωτάω για το ίδιο adapter και ο υπάλληλος στην αρχή δεν καταλαβαίνει τι θέλω. Μόλις το πιάνει όμως, μου δείχνει τη συσκευασία και μου λέει “νομίζω αυτό είναι”. Εγώ δεν έχω ιδέα αν είναι αυτό, γιατί δεν έχω μετρήσει τη διάμετρο από τα δύο βύσματα που θέλω να ενώσω. Έχω όμως τα δύο απαραίτητα μέρη μαζί. Του τα δείχνω και τι κάνει ο θεός;

Ανοίγει τη συσκευασία, μου δίνει το adapter και μου λέει “δοκίμασέ το, κι αν σου κάνει καλώς”. Δεύτερο μικρό σοκ. Δεν τον νοιάζει που με είδε μόλις πριν μισό λεπτό. Δεν κολλάει να ανοίξει τη συσκευασία και να το δοκιμάσουμε. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να μην πάρω κάτι εντελώς άχρηστο, που δεν κάνει για τη δουλειά που το θέλω.

Δεν ξέρω αν είναι γενικά πολιτική της συγκεκριμένης εταιρείας ή αν απλά έτυχε εγώ να πέσω σε γαμάτους υπαλλήλους. Όποιο από τα δύο κι αν ισχύει, από σήμερα έχω μεγάλη εκτίμηση στους υπαλλήλους που εξυπηρετούν τον κόσμο σε καταστήματα του Fust.

$ cat video_part1.avi video_part2.avi ... > temp.avi
$ mencoder -forceidx -oac copy -ovc copy \
    temp.avi -o final.avi && \
    rm temp.avi

Ποιος θα το έλεγε πριν από καμιά δεκαριά χρόνια! Ο κ. Πέτρος, ο εβδομηντάρης γείτονας που αρνιόταν πεισματικά να πάρει κινητό τηλέφωνο, έχει γίνει ο φανατικότερος οπαδός του διαδικτύου! Συνταξιούχος, ανύπαντρος, μόνιμος σουλατσαδόρος στην περιοχή. Όλο και κάπου τον πετύχαινα, στο φούρνο, στο περίπτερο, στο σουπερμάρκετ. Καθότι στη συνείδησή του ήμουν κάτι σαν τον Bill Gates, λόγω της θητείας μου στο Πολυτεχνείο, όλο μου πέταγε ερωτήσεις όποτε με έβλεπε. «Να βάλω ΑΝΤΕΣΕΛ;» κι εννοούσε το ΑDSL, «Γκοτζίλα ή εχπλορερ;» κι εννοούσε Mozilla ή Explorer, «Τι χρειάζεται για να βάλω σκιπ;» κι εννοούσε skype…

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη από την ανθρώπινη περιέργεια. Και ο κ. Πέτρος είχε πολλή από δαύτη. Του είχα δώσει έναν παλιό υπολογιστή desktop που ήταν για απόσυρση «για να γράφει επιστολές στο δήμαρχο» όπως μου είπε χωρίς να γράφει και να ξανασβήνει. Για να καθαρογράψει μια επιστολή 20 γραμμών ήθελε περίπου 20 κόλλες Α4. Ο περφεξιονισμός του ήταν μια πραγματική απειλή για τα δάση του Αμαζονίου.

O κ. Πέτρος λοιπόν ξεκίνησε ακουμπώντας το ποντίκι στην οθόνη για να επιλέξει κάτι και τώρα έχει γίνει ειδικός στα social media. «Ποιο facebook, αυτό είναι για 14χρονα, το twitter είναι για μας…» μου έλεγε την τελευταία φορά. Και συνέχιζε με περηφάνια στρατηγού που γυρίζει από νικηφόρα εκστρατεία. «Έχω φτάσει τους 467 followers…». Και πώς να μην τους φτάσει όταν είναι οκτώ ώρες την ημέρα στο internet σερφάροντας σε blogs, sites και social media. Με το διαδίκτυο είχε βρει την οικογένεια και την παρέα που δεν είχε απολαύσει ποτέ τα τελευταία χρόνια.

(διαβάστε ολόκληρο το άρθρο…)

Ο κ. Πέτρος είναι λίγο μεγαλύτερος, αλλά δεν παύει να έχει περιέργεια, να θέλει να μάθει, να δει, να ασχοληθεί και με καινούρια πράγματα. Δεν ξέρω αν θα γεράσω κι εγώ αρκετά να φτάσω σε σημείο που η τεχνολογία να με έχει ξεπεράσει. Αν φτάσω όμως κάποια στιγμή σε τέτοια ηλικία, κι αν είμαι ακόμα εδώ σε 50 χρόνια, τέτοια περιέργεια θέλω να έχω για τον κόσμο γύρω μας. Τέτοια όρεξη να μάθω, να συμμετέχω, να ζω μέσα στον κόσμο κι όχι στο περιθώριο της ζωής, αποκομμένος απ’ όλα. Κι εύχομαι, όπως ο κ. Πέτρος, να είμαι τυχερός κι εγώ. Να βρεθεί ένας Γιώργος Μαυρωτάς και για μένα, να μου δείξει τα βασικά.

Πριν από ένα χρόνο ήμουν ομιλητής στη FOSDEM 2010. Δεν είχα πάει ποτέ ως τότε στις Βρυξέλλες, οπότε όταν έσκασε η πρόσκληση για το συνέδριο είχα καταχαρεί. Οργανώσαμε μήνες πριν με το Λεωνίδα που θα μείνουμε, κλείσαμε αεροπορικά και λίγες μέρες πριν φύγω έβγαλα αρκετά μετρητά σε ευρώ για να έχω μαζί μου στο ταξίδι. Γενικά δεν παίρνω πολλά μετρητά μαζί μου. Δεν υπάρχει λόγος αν έχεις μια πιστωτική κάρτα που μπορεί αν σε καλύψει. Τότε όμως είχα βγάλει λεφτά να ‘χω πάνω μου, γιατί μια μέρα πριν φύγω από Πάτρα με πήρε τηλέφωνο ο Δημήτρης και μου ‘πε ότι μπορεί να υπάρχει πρόβλημα με τις πιστωτικές κάρτες στο εξωτερικό.

Για να μην έχω πρόβλημα κι εγώ, λοιπόν, και ξεμείνω σε μια ξένη χώρα χωρίς φράγκο πάνω μου, έβγαλα γύρω στα 400 € να ‘χω μαζί μου. Υπολόγιζα ότι σε 2 μέρες που ήταν το συνέδριο δε θα ξόδευα παραπάνω από τόσα (το ξενοδοχείο και τα αεροπορικά μας ήταν ήδη πληρωμένα). Στο μεταξύ παίρνω κι ένα τηλέφωνο στη Eurobank και τους ρωτάω αν ξέρουν κάτι για προβλήματα με τις πιστωτικές τους. Με διαβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Τους ενημερώνω ότι θα ταξιδέψω στο Βέλγιο, μην τυχόν και δουν κινήσεις στην κάρτα από εκεί και μου την κλειδώσουν προληπτικά.

Φτάνω στο Βέλγιο μια μέρα πριν το συνέδριο. Πάω στο ξενοδοχείο, κι εκεί μου ζητάνε μια πιστωτική κάρτα. Δε χρειάζεται να πληρώσω τίποτα με την κάρτα. Απλά, όπως κάνουν όλα τα ξενοδοχεία, ζητάνε μια κάρτα μην τυχόν και πάρεις τίποτα από το μπαρ του δωματίου και ως εγγύηση για τυχόν χρεώσεις που μπορεί να χρειαστούν.

Περνάει το συνέδριο. Δε χρησιμοποιώ την κάρτα ποτέ ξανά στο Βέλγιο. Έχω αρκετά μετρητά πάνω μου, έτσι κι αλλιώς. Φεύγω από Βρυξέλλες και γυρνάμε με το Λεωνίδα πάλι στο Ελ-Βελ. Εκεί βγάζω εγώ την κάρτα να πληρώσουμε το παρκάρισμα και το μηχάνημα δεν τη δέχεται. Πληρώνουμε με μετρητά. Φτάνουμε στο κέντρο της Αθήνας και πάω σε κατάστημα της Eurobank. Το ATM δε δέχεται ούτε εκεί την κάρτα!

Σημειωτέον ότι είναι Κυριακή απόγευμα, ακριβώς μετά το συνέδριο. Τα πάντα είναι κλειστά.

Το τηλεφωνικό κέντρο της Eurobank μου εξηγεί ότι η κάρτα φαίνεται να έχει μπλοκάρει επειδή «το σύστημα δείχνει πως έχουν υποκλαπεί τα στοιχεία της κάρτας από το Βέλγιο». Τους εξηγώ ότι ακριβώς πριν φύγω είχα μιλήσει με το τμήμα phone banking και τους ρώτησα ακριβώς γι’ αυτό το θέμα, και με διαβεβαίωσαν ότι η κάρτα μου δεν έχει κανένα πρόβλημα. Τους αναφέρω ότι είχα πάρει τηλέφωνο πριν ταξιδέψω και ζήτησα ρητά να μη μπλοκάρει η κάρτα μου αν υπάρξει κίνηση από το Βέλγιο. Τους ρωτάω πότε ακυρώθηκε η κάρτα. Η απάντηση είναι όλα τα λεφτά! Η κάρτα ακυρώθηκε την Παρασκευή το απόγευμα, αμέσως μόλις πέρασε από το μηχάνημα του ξενοδοχείου.

Φτάνω σπίτι μου με τα μετρητά λεφτά που έχω πάνω μου και ζητάω επανέκδοση της κάρτας. Μετά από μήνες αναμονή και αρκετές ενοχλήσεις —τόσο τηλεφωνικά όσο και κατ’ ιδίαν σε τοπικό κατάστημα— παίρνω μια άλλη κάρτα, εκείνη την περίφημη.

Θεωρώ το περιστατικό ατυχές συμβάν, το οποίο απλώς έτυχε μία φορά να με βγάλει από τη βόλεψή μου. Αμ δε…

Ιστορία #2

Περνάνε οι μήνες. Μετακομίζω στη Ζυρίχη. Χρησιμοποιώ ακόμα την κάρτα, και φροντίζω να πληρώνεται στην ώρα της μέσω web & phone banking. Κάποια στιγμή μαθαίνω ότι πιθανόν μια από τις online αγορές μπορεί να έγινε η αιτία να υποκλαπούν τα στοιχεία της κάρτας. Παίρνω τηλέφωνο στην τράπεζα και τους ρωτάω αν βλέπουν περίεργες κινήσεις ή αν μπορούν από το σύστημά τους να δουν κάτι που να σημαίνει ότι η κάρτα δεν είναι ασφαλής για χρήση. Με διαβεβαιώνουν πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Περνάει κι άλλος καιρός.

Πριν από ενάμιση μήνα προγραμματίζω ταξίδι στις ΗΠΑ. Έχω ακόμα την πιστωτική και φροντίζω να αποπληρωθεί ακριβώς μια μέρα πριν το ταξίδι, έτσι ώστε να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιηθεί τις επόμενες μέρες. Ταυτόχρονα ρωτάω το τμήμα phone banking αν υπάρχει περίπτωση να έχουν υποκλαπεί τα στοιχεία της κάρτας στο μεταξύ. Με διαβεβαιώνουν πάλι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Τους εξηγώ ότι θα ταξιδέψω στις ΗΠΑ και ζητάω να ρυθμίσουν ότι χρειάζεται από τη δική τους μεριά ώστε να μην ακυρωθεί ή κλειδώσει η κάρτα. Την έχω ήδη πατήσει μια φορά και θέλω να σιγουρευτώ ότι δε θα μείνω ξέμπαρκος πάλι.

Φεύγω για ΗΠΑ κι έχω πάλι μαζί μου μετρητά. Χρησιμοποιώ ξανά την κάρτα στο ξενοδοχείο ως εγγύηση. Τις επόμενες ημέρες δε μου χρειάζεται η κάρτα. Έχω ελάχιστα έξοδα έτσι κι αλλιώς και με φτάνουν τα μετρητά που έχω πάνω μου.

Ένα πρωί παίρνω email από δικούς μου που λέει ότι η Eurobank με ψάχνει. Να σημειωθεί εδώ ότι η τράπεζα πήρε τηλέφωνο στο πατρικό μου σπίτι την ώρα που στις ΗΠΑ ήταν μεν πρωί, αλλά στην Ελλάδα ήταν 23:00. Πήραν δηλαδή τηλέφωνο στις 23:00 το βράδυ να μας ειδοποιήσουν, βασικά, πως: «Θυμάστε την κάρτα που είχατε; Ναι, αυτή. Μόλις σας την ακυρώσαμε».

Καλώ το τμήμα phone banking, το οποίο μου ανακοινώνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι έχουν ξεκινήσει διαδικασία ακύρωσης της κάρτας μου επειδή «έχουν υποκλαπεί τα στοιχεία της από τις ΗΠΑ». Ελέγχουμε μία-μία τις κινήσεις του λογαριασμού. Δεν υπάρχει καμία κίνηση που να είναι «περίεργη». Προσπαθώ να συγκρατήσω τα νεύρα μου που δεύτερη φορά μου ακυρώνουν την κάρτα όσο είμαι στο εξωτερικό. Τους ζητάω να μην ακυρώσουν την κάρτα για να κάνω μια τελευταία κίνηση ανάληψης από συγκεκριμένο ATM. Τους δίνω τα στοιχεία του ATM. Επιμένουν ότι δε γίνεται κι ότι «όχι, εμείς θα την ακυρώσουμε τώρα». Με τα πολλά βγάζω κάποια μετρητά, δανείζομαι και μερικά ακόμα από συνεργάτες στις ΗΠΑ και γυρίζω πάλι με ασφάλεια στο σπίτι μου.

Δεύτερη φορά ακριβώς το ίδιο σκηνικό:

• Εγώ ενημερώνω την τράπεζα ότι θα βγω στο εξωτερικό.
• Αυτοί με διαβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.
• Φεύγω με λίγα χρήματα πάνω μου.
• Αμέσως μόλις χρησιμοποιηθεί η κάρτα στο εξωτερικό, μου την ακυρώνουν.

Τελικά, τείνω να πιστέψω ότι ο Σπύρος είχε πολύ δίκιο το Σεπτέμβρη. Όταν προσπαθούσαμε να βγάλουμε άκρη με τράπεζες και μας είχαν τρελάνει με βλακώδεις απαιτήσεις για ένα πολύ απλό και σαφές πράγμα, είχε γράψει:

«Πιστεύω ότι σας τιμώρησε ο θεός των τραπεζών, επειδή ενώ ετοιμάζεστε για Ελβετία ασχολείστε με ελληνικές τράπεζες.»

Η δυνατότητα αυτή υποστηρίζεται από το πεδίο “Λέξη-κλειδί” του διαλόγου ρυθμίσεων ενός σελιδοδείκτη. Παρακάτω θα δούμε βήμα-βήμα πως μπορεί κάποιος να φτιάξει τη λέξη κλειδί για το Twitter, την οποία ανέφερα παραπάνω, και μετά μερικά από τις άλλες λέξεις κλειδιά που έχω ήδη ρυθμίσει εγώ στο δικό μου Firefox.

Αρχικά δημιουργήστε ένα νέο φάκελο σελιδοδεικτών. Αυτό το βήμα δεν είναι 100% απαραίτητο για να δουλεύουν σωστά οι δυναμικοί σελιδοδείκτες, αλλά θα είναι εύκολο μετά να τους βρείτε όλους μαζί αν είναι αποθηκευμένοι σε ένα μέρος:

1. Δημιουργία ενός φακέλου για τους δυναμικούς σελιδοδείκτες

---

2. Φακέλος αποθήκευσης των δυναμικών σελιδοδεικτών

---

Μέσα σε αυτό το φάκελο δημιουργούμε ένα νέο σελιδοδείκτη:

3. Δημιουργία ενός νέου σελιδοδείκτη

Στις ιδιότητες του νέου σελιδοδείκτη γράφουμε τη διεύθυνση στην οποία θα μας στέλνει, προσθέτοντας στο τελικό μέρος του σελιδοδείκτη το κείμενο “%s”, και συμπληρώνοντας το κείμενο “t” στο πεδίο “Λέξη-κλειδί”, όπως φαίνεται στην εικόνα 4.

4. Δυναμικός σελιδοδείκτης με τη λέξη κλειδί “t”

Αυτός ο σελιδοδείκτης θα φορτώνει αυτόματα από το Firefox όταν γράφουμε στη γραμμή διεύθυνσης το γράμμα “t” ως πρώτο χαρακτήρα. Οτιδήποτε άλλο γράψουμε μετά το “t” και ένα κενό χαρακτήρα θα αντικαθιστά το κείμενο “%s” στη διεύθυνση του σελιδοδείκτη, και το Firefox θα φορτώνει την αντίστοιχη σελίδα.

Αποθηκευμένος ο νέος δυναμικός σελιδοδείκτης φαίνεται στη λίστα του Firefox όπως στην εικόνα 5.

5. Δυναμικός σελιδοδείκτης με τη λέξη κλειδί “t”

Η περιγραφή του σελιδοδείκτη και οι ετικέτες είναι εντελώς προαιρετικές. Απλώς τις χρησιμοποιώ εγώ για να βρίσκω εύκολα το συγκεκριμένο σελιδοδείκτη.

Αφού αποθηκευθεί ο νέος σελιδοδείκτης, μπορούμε να τον δοκιμάσουμε άμεσα, γράφοντας στη γραμμή διεύθυνσης του Firefox το κείμενο “t johndoe”. Το πρώτο πράγμα που θα δείξει το Firefox ως προτεινόμενη σελίδα προορισμού θα πρέπει να είναι η σελίδα “http://www.twitter.com/#!/johndoe“, όπως φαίνεται στην εικόνα 6.

6. Ο νέος δυναμικός σελιδοδείκτης σε δράση

Αυτό ήταν. Πλέον μπορείτε να φορτώσετε τη σελίδα κάποιου στο Twitter γράφοντας απλώς “t username”.

Το παράδειγμα με το Twitter δεν είναι πολύ περίπλοκο, αλλά με την ίδια τεχνική μπορούμε να δημιουργήσουμε δυναμικούς σελιδοδείκτες που φορτώνουν με εύκολο τρόπο σελίδες από Wikis, από ιστότοπους που χρησιμοποιούμε συχνά, κλπ. Για παράδειγμα, εγώ χρησιμοποιώ συχνά τη Wikipedia. Οπότε όρισα τη λέξη-κλειδί “w” ως σύντομο τρόπο να ανοίγω σελίδες από εκεί. Επίσης χρησιμοποιώ συχνά το Bitbucket. Γι αυτό όρισα τη λέξη κλειδί “bb”. Για το EmacsWiki όρισα τη λέξη κλειδί “ew”. Και μερικές συντομεύσεις ακόμα, που φαίνονται στην εικόνα 7.

7. Χρήσιμοι δυναμικοί σελιδοδείκτες

Δείτε τι έγραψε η Ιοκάστη, λοιπόν, για το Βέλγιο:

http://iocaste.wordpress.com/2010/12/18/belgium/

Τον Αύγουστο, λοιπόν, η υφυπουργός Παιδείας κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου είχε δηλώσει ότι οι μαθητικοί υπολογιστές χρησιμοποιούνται από τους μαθητές «μόνο για να παίζουν τα παιδιά». Με βάση αυτό τον αφορισμό προσπάθησε να δικαιολογήσει γιατί η χορήγηση υπολογιστών στους μαθητές της Α’ Γυμνασίου δε θα γίνει για το σχολικό έτος 2010-2011. Η εντελώς τεχνοφοβική άποψη με είχε παραξενέψει και με είχε στενοχωρήσει ιδιαίτερα τότε. Έδειχνε ότι τον Αύγουστο του 2010, το Υπουργείο Παιδείας θεωρούσε ότι η χρήση της τεχνολογίας στην εκπαίδευση είναι κάτι που ξεφεύγει από τα όρια των δυνατοτήτων του ως υπουργείου. Για κάποιο λόγο η χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας δεν ήταν εφικτή ή επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες της Ελληνικής εκπαίδευσης.

Fast forward μερικούς μήνες μετά…

Σήμερα διαβάζουμε ότι το Υπουργείο θα παρουσιάσει ένα νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο «ο βασικός άξονας του νέου σχολείου είναι ο ψηφιακός».

Επειδή ο «στιβαρός» ψηφιακός άξονας μπορεί πλέον να σηκώσει πλήρως και αυτόνομα το βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας, το ίδιο νομοσχέδιο καταργεί τον Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων. Σύμφωνα, πάντα, με το άρθρο της Αυγής, το ίδιο νομοσχέδιο ορίζει ότι «τη διοχέτευση του ψηφιακού εκπαιδευτικού υλικού και των ψηφιακών υπηρεσιών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση» θα αναλάβει το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο.

Έχω μείνει απλά άφωνος… Για πολλούς λόγους.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι βλέπω μια πραγματικά εκπληκτική αντιστροφή στην άποψη του Υπουργείου σχετικά με την ψηφιακή τεχνολογία. Κανονικά, ως άνθρωπο που ζει κάθε μέρα μέσα στις εξελίξεις μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας στον κόσμο, μια τέτοια είδηση θά ‘πρεπε να με χαροποιεί ιδιαίτερα. Έλα όμως που με γεμίζει ανησυχία και άγχος αντί για χαρά. Γιατί όλο το θέμα κι ο τρόπος που εμφανίζεται ως καινοτόμος αλλαγή, η οποία θα πάει μπροστά την παιδεία, δε μου γεμίζει το μάτι. Πάλι, όπως και τον Αύγουστο, δε βλέπω το πλάνο πίσω από τα νέα· το γενικότερο σχέδιο, τη μακροχρόνια πολιτική, που θα πάει πραγματικά μπροστά την εκπαίδευση για τα επόμενα 20 ή 30 χρόνια.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι καλή και χρυσή είναι η τεχνολογική-ψηφιακή εποχή αλλά μερικές φορές πρέπει, ρε γαμώτο, να πιάσεις το βιβλίο, να ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου και να το απολαύσεις όπως σε βολεύει καλύτερα. Χρησιμοποιώ υπολογιστές καθημερινά τα τελευταία 18 χρόνια. Έχω διαβάσει πολλά κείμενα, εγχειρίδια, τεχνικές παρουσιάσεις, design documents, πολύ υλικό σε υπολογιστή. Ταυτόχρονα όμως αγοράζω μαζικά βιβλία σε έντυπη μορφή, περίπου μια φορά κάθε 2-3 μήνες. Γιατί μ’ αρέσει ορισμένα πράγματα να μπορώ να τα διαβάσω από χαρτί. Γιατί μ’ αρέσει να μπορώ να πάρω το βιβλίο μου στον καναπέ, στο μπαλκόνι, στο λεοφωρείο, στο ταξίδι αναψυχής, παντού…

Και δεν είμαι απλώς εγώ ρομαντικός και γραφικός τύπος. Κι άλλος κόσμος, γνωστοί μου, οι οποίοι καταναλώνουν πολλές ώρες κάθε μέρα στο δίκτυο, και τους οποίους ρώτησα πριν δημοσιεύσω αυτό το ποστ, για να έχω πιο σφαιρική εικόνα, μου είπαν ξεκάθαρα ότι αδυνατούν να διαβάσουν μεγάλα κείμενα από οθόνη υπολογιστή. Μπορούν να διαβάσουν τα νέα, να δουν μια ταινία, να χωθούν για λίγες ώρες στο twitter, αλλά δε μπορούν να διαβάσουν ένα ολόκληρο βιβλίο! Απλά δε μπορούν. Τέτοια είναι η φτιαξιά τους και δεν αλλάζει τώρα. Οπότε πώς θα μπορέσει ο μέσος μαθητής να διαβάσει όλα του τα βιβλία από ένα υπολογιστή;

Εκτός κι αν δεν είναι αυτό το πλάνο. Αλλά τότε ποιός θα τυπώσει όλο το «ψηφιακό υλικό» για κάθε μαθητή; Ο δάσκαλός του; Ο ίδιος ο μαθητής; Και που πήγε η «δωρεάν παιδεία» αν πρέπει κάθε σπίτι να βρει κάπου τα λεφτά να τυπώσει εκατοντάδες σελίδες για κάθε παιδί της οικογένειας;

Ο τρίτος λόγος είναι ότι εδώ και λίγα χρόνια ξέρω από δικούς μου πολύ κοντινούς ανθρώπους, ενεργά μέλη οι ίδιοι του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας, ότι το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο ήταν καλό, όσο κράτησε, αλλά κράτησε πολύ λίγο. Μόλις τέλειωσε η χρηματοδότηση από το κράτος η απάντηση που έπαιρνες στο τηλέφωνο «υποστήριξης» (αυτή τέλος πάντων που υπήρχε, γιατί τελικά ο Βούδας κι ο Ζαρατούστρα να την κάνουν «υποστήριξη») ήταν κάτι σαν: «Συγγνώμη, αλλά δεν είμαστε εμείς πλέον υπεύθυνοι για το Σχολικό Δίκτυο. Βγάλτε τα μάτια σας μόνοι σας και αμέτε μου στο διάολο μεσημεριάτικα!». Αυτό το δίκτυο θα υποστηρίζει ως ο βασικός, πλέον, φορέας κάθε ανάγκη του εκπαιδευτικού συστήματος για βιβλία του μαθητή, σημειώσεις, βιβλία του δασκάλου, κοκ; Και πάλι δε μου γεμίζει το μάτι.

Ο τέταρτος λόγος είναι ότι σκέφτομαι και το άλλο. Ωραία, τώρα θα το γυρίσουμε σε ψηφιακό τροπάριο και θα τυπώνει ο κάθε μαθητής τις αυριανές σελίδες στον υπολογιση και τον εκτυπωτή που αγόρασε με την επιχορήγηση που δεν του έδωσε φέτος το κράτος. Και θα υποστηρίζει όλα τα τεχνικά προβλήματα του μαθητή, του δάσκαλου και του διευθυντή σχολείου το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Ναι, αυτό το ίδιο που μέχρι το καλοκαίρι αν έπαιρνες τηλέφωνο και ήσουνα τυχερός σού ‘λεγε: «δε σας υποστηρίζουμε εμείς». Και μετά θα τελειώσει η επιχορήγηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση…

Και τότε τι;

Τότε, που λες, θα φάμε στη μάπα εκείνο το ρημάδι το σχέδιο που λέγαμε. Και λέω «θα φάμε», παρόλο που εγώ τώρα δεν είμαι στην Ελλάδα, γιατί έχω δικούς μου ανθρώπους στην Ελλάδα. Κι οι δικοί μου άνθρωποι έχουν παιδιά ή θέλουν να αποκτήσουν σύντομα. Και αυτά τα παιδιά είναι που χαντακώνονται με τέτοιες κινήσεις από το ίδιο το Υπουργείο που υποτίθεται έχει αρμοδιότητα και ευθύνη ακριβώς το σχεδιασμό της εκπαίδευσής τους.

Η εικόνα ήταν:

Στο κάτω μέρος της εικόνας φαίνεται καθαρά να γράφει «Πηγή: CIA Factbook, Β. Βιλιάρδος».

Για κακή τύχη του κ. Βιλιάρδου και του τύπου που ανέβασε αυτό το άρθρο όμως, το CIA Factbook υπάρχει online στη διεύθυνση https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/. Οπότε με ελάχιστο ψάξιμο βρήκα τον συγκριτικό πίνακα που δείχνει το δημόσιο χρέος των χωρών ως ποσοστό του ΑΕΠ τους:

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/rankorder/2186rank.html

Σε αυτό τον πίνακα λοιπόν, φαίνεται πως οι 20 χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ είναι οι:

Α/Α	Όνομα Χώρας	Χρέος ως % του ΑΕΠ
1	Zimbabwe	282.6
2	Japan	192.9
3	Saint Kitts and Nevis	185.0
4	Lebanon	154.8
5	Jamaica	124.4
6	Italy	115.8
7	Iceland	113.9
8	Greece	113.4
9	Belgium	101.0
10	France	77.6
11	Portugal	76.8
12	Germany	73.2
13	United Kingdom	68.2
14	Austria	66.4
15	Ireland	64.8
16	Netherlands	60.9
17	Albania	58.1
18	Cyprus	56.2
19	Spain	53.2
20	Norway	49.8

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα είναι στις πρώτες 10 χώρες στον κόσμο, με το όγδοο μεγαλύτερο δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι οι μόνες Ευρωπαϊκές χώρες που ξεπερνούν την Ελλάδα σε χρέος είναι η Ισλανδία και η Ιταλία.

Που βρήκε τα στοιχεία που παρουσιάζει στον πίνακα της εικόνας ο κ. Βιλιάρδος; Δεν ξέρω… Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι αν κάποιος δεν κάτσει να επιβεβαιώσει με το χέρι ένα-ένα τα λεγόμενα του άρθρου δε μπορεί να τα εμπιστευτεί καθόλου.

Υπάρχει πολλή σαβούρα εκεί έξω…

Προσέξτε ότι ο σύνδεσμος εκεί που είναι ο δείκτης του ποντικιού λέει “https://www.nbg.gr/…“. Το κείμενο του συνδέσμου φαίνεται, με την πρώτη ματιά, να δείχνει προς τη σελίδα της Εθνικής Τράπεζας. Με μια πιο προσεκτική ματιά όμως, στο κάτω μέρος του παραθύρου φαίνεται ότι ο πραγματικός σύνδεσμος δείχνει σε μια σελίδα με διεύθυνση:

http://tienda.ocho8.com/…

Μετά το “http://” δεν είναι η διεύθυνση της Εθνικής Τράπεζας (www.nbg.gr) αλλά ένα άλλος ιστότοπος, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με την Εθνική Τράπεζα. Εκεί θα σας ζητήσει να δώσετε στοιχεία όπως το όνομα, το λογαριασμό, τα στοιχεία της πιστωτικής κάρτα σας, κοκ. ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ. Για κανένα λόγο.

Το κείμενο του ίδιου του μηνύματος έχει κάμποσα λάθη, μάλλον επειδή έχει γραφτεί από κάποια αυτόματη μηχανή δημιουργίας spam email. Μην το πιστέψετε. Και κυρίως μην ακολουθήσετε το σύνδεσμο προς tienda.ocho8.com για ΚΑΝΕΝΑ λόγο.

Αν έχετε κάποια αμφιβολία για το λογαριασμό σας στην Εθνική Τράπεζα, επικοινωνήστε με το τοπικό κατάστημα της Εθνικής. Μιλήστε απευθείας με κάποιο υπάλληλο της ίδιας της τράπεζας. Αυτός είναι ο πιο σίγουρος και ασφαλής τρόπος να επιβεβαιώσετε ότι ο λογαριασμός σας δεν έχει κανένα πρόβλημα. Και κυρίως να έχετε πάντα στο νου σας ότι:

Οι υπάλληλοι της Εθνικής Τράπεζας δε θα σας ζητήσουν ποτέ να δώσετε ευαίσθητα προσωπικά στοιχεία, όπως τα στοιχεία της πιστωτικής κάρτας σας.

Προσοχή λοιπόν, γιατί έχω μια υποψία ότι το ίδιο ή αντίστοιχο μήνυμα θα το πάρει πολύς κόσμος τις επόμενες μέρες.