Από την ομίχλη του παρελθόντος…

.. ξέθαψα χτες κι αυτό.

Φθινοπωρινή Νύχτα

Γύρω μου πέφτει η νύχτα, πέφτει το σκοτάδι
ο ήλιος έχει απο ώρα τρεμοσβήσει.
Και η βροχή σαν παγωμένο κάποιο χάδι,
που οι σκιές στο πρόσωπό μου έχουν αφήσει.

Κάπου στο βάθος κεραυνοί πέφτουν ανάρια
μόλις ξεψύχησε το φως ενός φεγγίτη.
Νιώθω ζαλάδα, με κυριεύει η μαλάρια
κι είμαι μακριά, πολύ μακριά από το σπίτι.

Άδεια η πόλη, έχουν όλοι απο ώρα φύγει
μόνος μου είμαι μες στον άδειο ετούτο δρόμο.
Αυτή τη νύχτα το σκοτάδι με τυλίγει
πρωτόγνωρο απόψε νιώθω, μαύρο τρόμο.

Στου πυρετού την πιο μεγάλη παραζάλη,
νόμισα ότι στου δρόμου εκεί το βάθος
είδα γνωστό, χαμένο πια, ξανθό κεφάλι.
Μα δεν μπορεί, πρέπει να έχω κάνει λάθος.

Γυρνώ το βλέμμα μου, αργοκυλά ένα δάκρυ
πολλές οι θύμησες που θέλω ν’ αποφύγω.
Στου δρόμου κάθομαι την σκοτεινή την άκρη,
μια ανάσα πριν για σπίτι μου να φύγω.

Ξάφνου ένα φως, έχει ξυπνήσει το φεγγάρι
της νύχτας έρχεται να διώξει τη σαγήνη.
Προτού ο ύπνος το πρωί ξανά με πάρει
κάπου στη δύση θα χαθεί και η σελήνη.

Advertisements